Ipamorelin vs Sermorelin

Ipamorelin i semorelin znajdują się po przeciwnych stronach regulacji hormonu wzrostu (GH). Ipamorelin jest małym pentapeptydowym wydzielaczem GH, który działa poprzez receptor greliny (GHS-R1a) na somatotrofach przysadki mózgowej [PMID: 9849822]. Semorelin jest 29-aminokwasowym analogiem endogennego hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) i wiąże się z receptorem GHRH na tym samym typie komórek [PMID: 18031173]. Oba podnoszą GH, ale czynią to za pośrednictwem różnych receptorów, przy różnych kształtach impulsów wydzielniczych i innej farmakokinetyce. Zrozumienie tych różnic ma znaczenie dla każdego, kto projektuje lub interpretuje protokoły badań osi GH.

Ipamorelin działa jako selektywny sekretagog GH. Badania in vitro i in vivo wykazują, że uwalnia GH z komórek przysadki szczura z wysoką skutecznością i w odróżnieniu od wcześniejszych GHRP, w dawkach znacznie przekraczających te potrzebne do uwalniania GH, nie powoduje istotnego wzrostu ACTH, kortyzolu, prolaktyny ani TSH [PMID: 9849822]. U zdrowych ochotników dożylne podanie ipamorelin wywołuje szybki szczyt GH i ma czas półtrwania w fazie terminalnej wynoszący około 2 godzin, przy czym stężenie GH powraca do wartości wyjściowych w ciągu kilku godzin [PMID: 10496658].

Sermorelin naśladuje N-końcową bioaktywną część GHRH. Wiąże się z receptorami GHRH na somatotropach, zwiększa wewnątrzkomórkowy cAMP i wywołuje egzocytozę zmagazynowanych pęcherzyków GH, zachowując naturalny pulsacyjny wzorzec organizmu [PMID: 18031173]. Wczesne prace farmakokinetyczne z GHRH(1-29)-NH2 wykazały szybki klirens po podaniu dożylnym oraz podwyższenie poziomu GH utrzymujące się przez około 3 godziny [PMID: 8329825]. Ponieważ sermorelin opiera się na własnym generatorze impulsów organizmu, jego działanie jest ograniczone przez sprzężenie zwrotne podwzgórzowo-przysadkowe oraz przez pulę funkcjonujących somatotropów.

Oba związki działają powyżej w uwalnianiu endogennego GH: żaden nie jest egzogennym GH, więc oba zachowują sprzężenie zwrotne podwzgórza i wymagają reaktywnego przysadki. Obie substancje podaje się w warunkach badawczych drogą podskórną, a ostatecznie obie podnoszą krążące GH i zależne od niego IGF-1. Oba mają opublikowane dane dotyczące ludzi—ipamorelin w badaniach farmakokinetycznych/farmakodynamicznych [PMID: 10496658], a sermorelin/GHRH(1-29) w diagnostycznych testach stymulacyjnych i badaniach nad starzeniem [PMID: 18031173][PMID: 8329825]—co jest więcej niż można powiedzieć o wielu peptydach badawczych.

Żaden ze związków nie obchodzi mechanizmów regulacyjnych organizmu. Ten wspólny sufit jest cechą zwiększającą bezpieczeństwo: jeśli przysadka nie jest reaktywna, żaden z leków nie wywoła klinicznie istotnego wzrostu GH.

Tłumaczenie jedynie do celów badawczych.

Różnica w receptorach jest fundamentalna. Ipamorelina aktywuje receptor grelinowy GHS-R1a; sermorelina aktywuje receptor GHRH. Receptory te wykorzystują nachodzące na siebie, ale odrębne wewnątrzkomórkowe szlaki sygnalizacyjne i generują odmienną kinetykę impulsów GH. Ipamorelina ma tendencję do wywoływania ostrzejszego, krótszego skoku GH; sermorelina indukuje bardziej fizjologiczny, napędzany przez GHRH impuls.

Farmakokinetyka również się różni. Ipamorelina ma okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący około 2 godziny u ludzi [PMID: 10496658], a jej działanie uwalniające GH jest krótkotrwałe. Sermorelina, jako GHRH(1-29), jest szybko eliminowana po podaniu dożylnym (IV); wchłanianie podskórne wydłuża okno skuteczności, jednak w protokołach badawczych często omawia się wielokrotne codzienne wstrzyknięcia w celu utrzymania stymulacji [PMID: 18031173].

W praktyce, dawkowanie ipamoreliny jest zazwyczaj dostosowane do jej krótkiego okresu półtrwania, a protokoły badawcze przewidują wielokrotne codzienne iniekcje w celu utrzymania efektu. Sermorelina jest często dawkowana raz lub dwa razy dziennie, czasem w nocy, aby zsynchronizować z endogennym nocnym wyrzutem GH. Są to wzorce stosowane w środowisku badawczym, a nie zwalidowane schematy kliniczne.

Wybór ipamorelinu jest wskazany, gdy pytanie badawcze koncentruje się na ostrym, specyficznym dla receptora uwalnianiu GH z minimalnymi efektami poza celem. Jego selektywność wobec receptora greliny oraz krótki profil działania czynią go przydatnym do badania kontrolowanych impulsów GH oraz w protokołach wymagających ostrego, przewidywalnego skoku GH [PMID: 9849822].

Wybór sermorelinu jest wskazany, gdy celem jest wzmocnienie wewnętrznej pulsacyjności GH organizmu, a nie jej obejście. Jest on bliższym farmakologicznym naśladowcą endogennego GHRH i dobrze sprawdza się w badaniach nad fizjologicznym rytmem GH, diagnostycznych testach stymulacyjnych oraz badaniach nad osią GH związaną z wiekiem [PMID: 18031173].

Częstszym podejściem badawczym jest nie wybór jednego z nich, ale łączne zastosowanie obu: ipamorelin dostarcza ostrą sygnalizację GHS-R, podczas gdy sermorelin dostarcza sygnał GHRH. W badaniach kombinacji GHRP/GHRH, wspólne podawanie wywołuje synergiczne uwalnianie GH, przekraczające efekt każdego z osobna [PMID: 2108187]. Należy zauważyć, że ta synergia została wykazana w połączeniu GHRP-6 i GHRH, a nie konkretnie ipamorelinu i sermorelinu w tym samym badaniu.